FAŞİZM ÜZERİNE 2

 GÖLGESİNDE YÜRÜDÜKLERİ YOLLAR: Faşist Tiranlar, Kırılgan Psikolojiler ve Dağılan Çıkar Ortaklıkları


NOT : “ATATÜRK DİKTATÖR MÜYDÜ” makalesini yazmadan önce Faşist liderler ve diktatörlerin kişilik yapılarını bilip, Atatürk'ü daha iyi anlamak adına aşağıdaki makaleyi yayınlamayı öne aldım. İlgiyle okuyacağınızı umuyorum. 


Faşist tiranlar ve diktatörler üzerine araştırmalarım devam ederken, sadece narsisizmle değil; aynı zamanda paranoya, megalomani ve antisosyal kişilik bozukluğu ile de biçimlenmiş bireylerle karşılaştığımı gördüm. Bu liderler sadece kitleleri yönetmeyi değil, onları şekillendirmeyi, kendi iç dünyalarına benzetmeyi hedefliyordu. Bir halkın kaderi çoğu zaman, bir adamın içindeki boşluğun ve korkuların yansımasına dönüşüyordu.

Narsisizm; onların kendini yüce, dokunulmaz, neredeyse tanrısal bir figür gibi görmesine neden olurken, megalomani bu algıyı küresel hedeflere taşıyordu. Paranoya ise onların hiçbir ittifaka, hiçbir yakınlığa sonsuza dek güvenmemesine, sadakatten bile şüphe duymasına yol açıyordu. Antisosyal kişilik bozukluğu ise empati yoksunluğu, pişmanlık hissedememe ve etik sınırları hiçe sayma şeklinde dışa vuruyordu.

Bu bozuklukların bileşimi, onları hem halkı hem de müttefiklerini bir süre için etkileme konusunda etkili kılsa da, bu etki daima geçiciydi. Zira çıkar birliktelikleri, ne zaman üstünlük gösterisinin önüne geçse, bu liderler için tehdit anlamına gelmeye başlardı. Örneğin, Nazi Almanyası ile Sovyetler Birliği arasında imzalanan Molotov-Ribbentrop Paktı, kısa süreli bir çıkar ortaklığının ürünüdür. Ancak bu ortaklık, Hitler'in yayılmacı ve üstünlükçü düşüncesi, Slav halkına duyduğu ırkçı küçümseme ve mutlak kontrol arzusu nedeniyle kısa sürede parçalandı. Zihinlerinde “diğer” olan herkes, bir süreliğine ortak da olsa, sonunda mutlaka yok edilmesi gereken bir tehdide dönüşürdü.

Bu liderlerin ortak yanı, kendileri gibi olmayanları asla tam anlamıyla kabullenememeleri ve işlevsel ittifakları bile “kullan-at” mantığıyla değerlendirmeleriydi. Çünkü onların gözünde sadakat sonsuz olmalıydı ve en ufak bağımsızlık emaresi bile ihanetti. Bu da gösteriyor ki, ittifaklar yalnızca kişisel menfaat ve üstünlük arzusu ile sınırlı kaldığında, ilk çatlakta yıkılmaya mahkûmdur.

Bugün geriye dönüp baktığımızda görüyoruz ki, bu liderlerin hepsi — farklı dillerde, farklı ülkelerde, farklı unvanlarla anılsalar da — aynı zihinsel karanlığın çocuklarıydı. Yalnızlıkları, güvensizlikleri ve kendilerine bilkaldıe itiraf edemedikleri korkular, dünyayı kana buladı. Ve ne zaman ki bu korkular, çıkarların önüne geçti, o zaman hem dostluklar bitti, hem de toplumlar trajedilerle yüzleşmek zorunda kaldı.


Nazmi Belen 

Eryaman, 16.04 2025 13.30


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ACI GERÇEĞİMİZ: KIBRISCIK

  ACI GERÇEĞİMİZ: KIBRISCIK Merhaba sevgili dostlar, değerli hemşehrilerim, Bu satırları birilerinin hoşuna gitsin diye değil, bir gerçeğin altını çizmek için yazıyorum. Dile getireceklerim hoşunuza gitmeyebilir; ama kabul edelim ki bazı gerçekler zaten hoş olmak zorunda değildir. Anlatacaklarıma başlamadan önce, çok önemli bir noktayı hatırlatmak isterim: Kıbrıscık, ülkemizin en küçük kasabalarından birinin adı değildir. Kıbrıscık; 621 km² yüzölçümüne sahip, 22 köy ve toplam 8 mahalleden — bunların yalnızca ikisi merkezde olmak üzere — oluşan geniş bir coğrafyanın adıdır. Ormanları, dereleri, dağları, yaylaları, yolları, tarlaları ve çayırlarıyla; hatıraları, doğası ve insanıyla yaşanan bir bütündür. Kıbrıscık yalnızca bir yer adı değil; idari yapısıyla, muhtarlıklarıyla, belediyesiyle ve tarihiyle bir kimliğin adıdır. Ve önemli bir gerçek de şudur:  Nerede yaşarsa yaşasın, bu topraklara kan bağıyla bağlı olan herkes Kıbrıscıklıdır. Bugün Kıbrıscık hakkında konuşurken yalnızc...
Devamı

ANAM

  ANAM Anadolu’nun unutulmuş köylerinde nice bilge kadınlar ve adamlar yaşadı. Kimi davar güttü, kimi ekin biçti, kimi düven sürdü, kimi suya gitti. Ama pek çoğu; Hüseyin Yılmaz gibi, Satı (Çırpan) Kadın gibi, keşfedilmeden köylerinde, yurtlarında yitip gitti. Büyük çoğunluğu ne kitap gördüler ne defter… Ne de kalem tuttular. Ama hayatı okudular. Sevgiyle. Sabırla. Binbir emekle. Çileyle. Alın teriyle… Onların sözleri dua gibiydi: “Gül yüzün hep güleç olsun, sağlık senden hiç eksik olmasın.” Kimi zaman öğüt, kimi zaman teselli oldular: “Uykudan gayrı başınızı yastığa koydurmasın yüce Tanrım.” Dedikoduya kulak asmadılar. Kıskançlık bilmediler. “Ona da yeter, bana da.” diyecek kadar yüce gönüllüydüler. Hayatı elleriyle tarttılar. Bazen un, kimi zaman yün iplik… Milimine kadar doğru ölçtüler. Ne rakam öğrendiler ne hesap makinesi gördüler. Ama gramına, kuruşuna kader hesapladılar. Tam da orada, dürüstlükleriyle güven kazandılar. Mani söylediler, saz çaldılar,...
Devamı

İLÇEMİZDE EĞİTİM ATILIMI

 İLÇEMİZDE EĞİTİM ATILIMI Muammer Meray 1950-1954 yılları arasında Beypazarı Ortaokulu’nda öğrenim yaptığım, 1954-1958 öğretim yıllarında Bolu Öğretmen Okulu’nda birlikte okuduğum rahmetli Ömer Dağ; çalışkan, mert, sözünden dönmeyen, insanlarla iyi iletişim kuran bir insandı. Belediye Başkanımız olan oğlu Sayın Doğan Dağ, belediyenin aylık olarak çıkardığı gazetenin “Okul Köşesi”ne yazı yazmamı istedi. Herhangi bir konu önermedi. Ne yazayım diye düşündüm. Okul köşesi olarak belirlendiği için, okurların genellikle öğrenciler ve veliler olacağını düşündüm. Bu nedenle ilçemizde geçmişte gerçekleştirilmiş bir eğitim-öğretim atılımına ilişkin olay ve düşünceleri paylaşmanın yararlı olacağı görüşünü uygun gördüm. Bu atılımda ilçemizde eğitime yönelik saptamaları yaparak, hizmeti, emeği, katkısı olanların çalışmalarını anlatmaya çalışacağım. İlçemiz, Osmanlı Devleti zamanında 1871 yılında nahiye oldu. Cumhuriyet yönetiminde, 1950 yılına kadar nahiye merkezi olan Karadoğan’da, Alan Himmetl...
Devamı