AKLINI İPOTEK ETTİRENLERE

 AKLINI İPOTEK ETTİRENLERE

Var Olan Akıl, Kullanılmayan Zeka



Duyduğuna İnanan, Okumayan, Zekâsını Kullanmayan, Geliştirmeyenler İçin Hatırlatma:


Bilgi çağında yaşıyoruz ama cehalet altın devrini yaşıyor. Okumayan, araştırmayan, yalnızca duyduklarıyla hüküm veren bir kitle var ortalıkta. Kulaktan dolma cümlelerle koca bir hayatı yöneten insanlar... Ne yazık ki bazıları her şeyi bildiğini sanacak kadar cahil, bilmediğini fark edecek kadar da zeki değil. Bu yazı; aklını kiraya verenlere, düşünme zahmetine girmeyenlere, her lafa inanan ama hiçbir gerçeği sorgulamayanlara… kısaca okumayan, anlamayan ama her konuda fikri olanlara hitaben yazılmıştır.


Aklı Var Ama Zekâyı Kullanamayanlar Üzerine:


Kimilerine göre akıl ile zekâ aynı şeydir, ama değildir. Akıl; çoğu insanda doğuştan bulunur, ama zekâ; emek ister, bilgiyle beslenir, deneyimle gelişir. Akıl; bir pusula olabilir, ama o pusulanın ne yöne döneceğini zekâ belirler. İşte bu yüzden, sırf aklı var diye bir insanı “bilge” ya da “doğruyu bulabilir” sanmak büyük hatadır.


Bugün sosyal medyada, sokakta, hatta yönetim kademelerinde bile görebileceğimiz insanlar var: Bir fikre körü körüne bağlı, kitap okumayan, araştırmayan, ama her konuda çok emin konuşan. Çünkü sorgulamak yorar, okumak zaman alır; oysa inanmak kolaydır. Hele bir de çevresi de onun gibi düşünüyorsa, artık gerçekle bağ kurmasına bile gerek kalmaz.


Düşünmeyen, okumayan biri; kendine ait bir görüş bile geliştiremez. O sadece tekrar eder. Televizyonda, bir vaazda, ya da sokakta duyduğu neyse, onu doğru sanır. Üstelik kendini “uyanık”, karşısındakini “kandırılmış” sayar.


İşte bu noktada zekâ devreye girer. Zekâ, duyduğunu süzgeçten geçirir. “Acaba doğru mu?” diye sorar. “Bu bilginin kaynağı nedir?” der. “Ben bu fikre katılıyor muyum, neden?” diye kendini sorgular. Zekâ geliştikçe insan alçakgönüllü olur; çünkü artık neyi bilmediğini de fark eder.


Oysa “her şeyi bilen” ama hiçbir şey okumayan birinden daha tehlikelisi yoktur. Bunlar, çoğu zaman başkalarının doğrularını kendi hayatlarına mühürlerler. Düşünmeden, sorgulamadan, hatta utanmadan savunurlar.


Ve işte bu yüzdendir ki; bir toplumun gelişmişliği, sadece teknolojiyle değil, ne kadar düşünebildiğiyle, ne kadar okuyabildiğiyle, ne kadar zekâyı kullanabildiğiyle ölçülür.


Bilim Nesin 

Eryaman 26.05.2025 20.20


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ACI GERÇEĞİMİZ: KIBRISCIK

  ACI GERÇEĞİMİZ: KIBRISCIK Merhaba sevgili dostlar, değerli hemşehrilerim, Bu satırları birilerinin hoşuna gitsin diye değil, bir gerçeğin altını çizmek için yazıyorum. Dile getireceklerim hoşunuza gitmeyebilir; ama kabul edelim ki bazı gerçekler zaten hoş olmak zorunda değildir. Anlatacaklarıma başlamadan önce, çok önemli bir noktayı hatırlatmak isterim: Kıbrıscık, ülkemizin en küçük kasabalarından birinin adı değildir. Kıbrıscık; 621 km² yüzölçümüne sahip, 22 köy ve toplam 8 mahalleden — bunların yalnızca ikisi merkezde olmak üzere — oluşan geniş bir coğrafyanın adıdır. Ormanları, dereleri, dağları, yaylaları, yolları, tarlaları ve çayırlarıyla; hatıraları, doğası ve insanıyla yaşanan bir bütündür. Kıbrıscık yalnızca bir yer adı değil; idari yapısıyla, muhtarlıklarıyla, belediyesiyle ve tarihiyle bir kimliğin adıdır. Ve önemli bir gerçek de şudur:  Nerede yaşarsa yaşasın, bu topraklara kan bağıyla bağlı olan herkes Kıbrıscıklıdır. Bugün Kıbrıscık hakkında konuşurken yalnızc...
Devamı

ANAM

  ANAM Anadolu’nun unutulmuş köylerinde nice bilge kadınlar ve adamlar yaşadı. Kimi davar güttü, kimi ekin biçti, kimi düven sürdü, kimi suya gitti. Ama pek çoğu; Hüseyin Yılmaz gibi, Satı (Çırpan) Kadın gibi, keşfedilmeden köylerinde, yurtlarında yitip gitti. Büyük çoğunluğu ne kitap gördüler ne defter… Ne de kalem tuttular. Ama hayatı okudular. Sevgiyle. Sabırla. Binbir emekle. Çileyle. Alın teriyle… Onların sözleri dua gibiydi: “Gül yüzün hep güleç olsun, sağlık senden hiç eksik olmasın.” Kimi zaman öğüt, kimi zaman teselli oldular: “Uykudan gayrı başınızı yastığa koydurmasın yüce Tanrım.” Dedikoduya kulak asmadılar. Kıskançlık bilmediler. “Ona da yeter, bana da.” diyecek kadar yüce gönüllüydüler. Hayatı elleriyle tarttılar. Bazen un, kimi zaman yün iplik… Milimine kadar doğru ölçtüler. Ne rakam öğrendiler ne hesap makinesi gördüler. Ama gramına, kuruşuna kader hesapladılar. Tam da orada, dürüstlükleriyle güven kazandılar. Mani söylediler, saz çaldılar,...
Devamı

İLÇEMİZDE EĞİTİM ATILIMI

 İLÇEMİZDE EĞİTİM ATILIMI Muammer Meray 1950-1954 yılları arasında Beypazarı Ortaokulu’nda öğrenim yaptığım, 1954-1958 öğretim yıllarında Bolu Öğretmen Okulu’nda birlikte okuduğum rahmetli Ömer Dağ; çalışkan, mert, sözünden dönmeyen, insanlarla iyi iletişim kuran bir insandı. Belediye Başkanımız olan oğlu Sayın Doğan Dağ, belediyenin aylık olarak çıkardığı gazetenin “Okul Köşesi”ne yazı yazmamı istedi. Herhangi bir konu önermedi. Ne yazayım diye düşündüm. Okul köşesi olarak belirlendiği için, okurların genellikle öğrenciler ve veliler olacağını düşündüm. Bu nedenle ilçemizde geçmişte gerçekleştirilmiş bir eğitim-öğretim atılımına ilişkin olay ve düşünceleri paylaşmanın yararlı olacağı görüşünü uygun gördüm. Bu atılımda ilçemizde eğitime yönelik saptamaları yaparak, hizmeti, emeği, katkısı olanların çalışmalarını anlatmaya çalışacağım. İlçemiz, Osmanlı Devleti zamanında 1871 yılında nahiye oldu. Cumhuriyet yönetiminde, 1950 yılına kadar nahiye merkezi olan Karadoğan’da, Alan Himmetl...
Devamı